Mijn zoon. Geboren met een ongeneeslijke stofwisselingsziekte. Hij verbond, leerde me genieten van kleine dingen, denken in oplossingen, het leven waarderen zoals het komt. Doorgaan, lief hebben, lief zijn voor elkaar, de tijd nemen, in het nu leven, want morgen kon er heel anders uitzien, blijven proberen, blijven vechten.
Hij genoot van paarden, hun warmte, hun geur, op hun rug zitten of liggen toen zitten niet meer ging, gewoon bij ze zijn.
Het deed zijn lichaam goed; geen epilepsie, slijm kwam los, darmpjes op gang, goed voor de heupen/ bekken, neusje open. Het was vermoeiend, zeker de laatste maanden, maar zo tevreden van dat half uurtje therapie.
Jasper Valentijn Veenman
08 maart 2011 – 28 februari 2022
